Αφηγηματικοί τρόποι

Α. Αφήγηση: Γεγονός- δράση- Χρόνος
• Ο αφηγητής: (α) ομοδιηγητικός αφηγητής: α΄ πρόσωπο
(β) ετεροδιηγητικός αφηγητής: γ΄ πρόσωπο
• Τρόπος αφήγησης: (α) χρονολογική σειρά (γ) προοικονομική αφήγηση
(β) αναδρομική αφήγηση
• Παράγοντες αφήγησης: ‣ Πρόσωπα (ποιοι;)
‣ Τόπος (πού;)
‣ Χρόνος (πότε;)
‣ Υπόθεση (τι; & πώς;)
• Χρήση γλώσσας: αξιοποίηση ρήματος (δράσης και σκέψης) σε παρελθοντική βαθμίδα. Το παρόν επιλέγεται για έμφαση.

Β. Περιγραφή: Εικόνα- Τόπος
• Περιγραφή από σταθερό σημείο: μέσα  έξω, πάνω  κάτω, αριστερά  δεξιά, γενικά ειδικά
• Περιγραφή σε κίνηση: σειρά με την οποία βλέπουμε τις λεπτομέρειες.
• Εικόνες οσφρητικές, ακουστικές, κινητικές, ρεαλιστικές, λυρικές
• Χρήση γλώσσας: επίθετα, παρομοιώσεις, μεταφορές, επιρρήματα, αισθήσεις

Γ. Διάλογος: Η δράση εκτυλίσσεται «ζωντανά»
 Με το διάλογο η δράση της αφήγησης γίνεται πιο ενδιαφέρουσα, καθώς μεταφέρει μπροστά στα μάτια μας τη σκηνή, όπου διαδραματίζονται τα συμβάντα.
 Τα αναγνωριστικά σημάδια του διαλόγου είναι τα εισαγωγικά «…..» ή η παύλα στην αρχή κάθε αράδας -…..
 Οι λέξεις που ακολουθούν (επεξηγήσεις) μετά δείχνουν το πρόσωπο που μιλάει & μεταφέρουν και άλλες πληροφορίες, όπως τη συναισθηματική διάθεση αυτών που συνομιλούν.

Δ. Μονόλογος: Εξωτερικεύεται η σκέψη, το συναίσθημα ενός ήρωα
 Τα πρόσωπα «ζωντανεύουν» μέσα από την εξωτερίκευση (σε μας τους αναγνώστες) των σκέψεων και των συναισθημάτων τους.

Ε. Σχόλιο: Διατύπωση άποψης του αφηγητή
 Με το σχόλιο ο συγγραφέας ή ο αφηγητής ασκεί κριτική ή διατυπώνει μια άποψη για ένα γεγονός, ένα πρόσωπο.